تنهاترین تنها
به شیوه خودت زندگی کن اینجا حتی پشت سر خدا هم حرف می زنند ... من یک زنم همانی که اگر دلش بشکند فریاد نمی زند مشت به دیوار نمی کوبد پشت سر هم سیگار دود نمی کند فقط گاهی ممکن است از سر ناسازگاری شبی تا صبح اشک بریزد بی صدا تا گل لبخندش برای فردا صبح شکفته شود ..... دلی که بشکند فریادش را میفهمی ... ولی نفرینش به زمینت می زند ... شک نکن تنهایی دوست داشتنی نیست گاهی باید دور خودت یک دیوار تنهایی بکشی میتوانی روی خاطرهها را بپوشانی یا چه میدانم سرکوبشان کنی. ولی نمیتوانی تاریخی را که این خاطرات را شکل داده پاک کنی. هرچه باشد این یادت بماند تاریخ را نه میشود پاک کرد نه عوض مثل این است که بخواهی خودت را نابود کنی... سخت است بخندی و میپسندم پائیز را لحظهها میگذرند
اما خواستنیتر از تمام
«دوستت دارم»های مسموم است
مگر تا کجا
میتوانی به دلت بگویی:
ببخشید که باورم شد؟
نه برای اینکه دیگران را از خودت دور کنی
بلکه برای اینکه ببینی چه کسی برای دیدنت
دیوار را خراب میکند
دلت غمزده باشد؛
هر گوشهای از پیرهنت نمزده باشد...
که معافم میکند از پنهان کردن
دردی که در صدایم میپیچد
و اشکی که در نگاهم میچرخد ...
و به همه میگویم:
سرما خوردهام ...
آنچه بگذشت، نمیآید باز
قصهای هست، که هرگز دیگر
نتواند شد آغاز ...
باید از سمت خدا معجزه نازل بشود
تا دلم، باز دلم، باز دلم، دل بشود ...
همگان به جست و جوی خانه میگردند
من کوچه خلوتی را میخواهم
بی انتها برای رفتن
بی واژه برای سرودن
و آسمانی برای پرواز کردن
عاشقانه اوج گرفتن
رها شدن
| Design By : Pars Skin |
روي اين وبلاگ دنيايي از نوشته هاي مختلف وجود داره، من با تمام نوشته هاي اين وبلاگ گاهي خنديدم، آرام گرفتم، بغض کردم و حتي گذاشتم اشکهايم سرازير شه و گاهي با بعضي از آنها روزهاي تنهاييم را سپري کردم، اينجا توي اين وبلاگ که قسمت کوچکي از ميعادگاه منه، لابه لاي اين کلمه ها هزاران ناگفته هست .
کسي چه ميدونه من چي ديدم چي کشيدم و چي شنيدم، که نوشتن شده سهم من از زندگي، کسي چه ميدونه اين دستهاي ظريف و بي کس در هجوم اين واژه ها گاهي خُــرد ميشوند، و توان کشيدن اين همه واژه رو ندارند، کسي چه ميدونه من براي ريختن اينهمه احساس توي اين واژه ها چه دردهايي رو که تحمل نمي کنم، کسي چه ميدونه که پشت اين همه واژه چه عالمي است، کسي چه ميدونه که من چقدر ناز اين واژه ها را کشيدم تا بتونم به تصوير بکشم... کسي چه ميدونه اين روزها چقدر سخت ميگذره... هيچ کس، هيچ چيز نميدونه...
جاده ي قلب مرا رهگذري نيست كه نيست
جز غبار غم و اندوه در آن همسفري نيست كه نيست
آن چنان خيمه زده بر دل من سايه ي درد
كه در او از مه شادي اثري نيست كه نيست
شايد اين قسمت من بود كه بي كس باشم
كه به جز سايه مرا با خبري نيست كه نيست
اين دل خسته زماني پر پروازي داشت
حال از جور زمان بال و پري نيست كه نيست
بس كه تنهايم و يار دگر نيست مرا
بعد مرگ دل من چشم تري نيست كه نيست
شب تاريك ، شده حاكم چشم و دل من
با من شب زده حتي سحري نيست كه نيست
كامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان
كه به شيريني مرگم شكري نيست كه نيست ....
LinkDump
