تنهاترین تنها
کاش بودی سرم را روی شانه هایت می گذاشتم و می بوسیدمت وقتی بودی آن قدر بزرگ نبودم وقتی هم که رفتی بزرگ نشدم دستهایم سرد است کاش بودی دستم را می گرفتی کجایی؟ هرگاه کسی مرا آزار میدهد ناخودآگاه از نبودنت چشمانم بارانی میشود پدر ای آیت عشق خدایی گل خوش بوی باغ آشنایی از آن ساعت که رفتی در دل خاک دلم میسوزد از درد جدایی
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد ۱۴۰۳ساعت
0:27 توسط یاس|
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد ۱۴۰۳ساعت
0:15 توسط یاس|
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد ۱۴۰۳ساعت
0:11 توسط یاس|
| Design By : Pars Skin |
روي اين وبلاگ دنيايي از نوشته هاي مختلف وجود داره، من با تمام نوشته هاي اين وبلاگ گاهي خنديدم، آرام گرفتم، بغض کردم و حتي گذاشتم اشکهايم سرازير شه و گاهي با بعضي از آنها روزهاي تنهاييم را سپري کردم، اينجا توي اين وبلاگ که قسمت کوچکي از ميعادگاه منه، لابه لاي اين کلمه ها هزاران ناگفته هست .
کسي چه ميدونه من چي ديدم چي کشيدم و چي شنيدم، که نوشتن شده سهم من از زندگي، کسي چه ميدونه اين دستهاي ظريف و بي کس در هجوم اين واژه ها گاهي خُــرد ميشوند، و توان کشيدن اين همه واژه رو ندارند، کسي چه ميدونه من براي ريختن اينهمه احساس توي اين واژه ها چه دردهايي رو که تحمل نمي کنم، کسي چه ميدونه که پشت اين همه واژه چه عالمي است، کسي چه ميدونه که من چقدر ناز اين واژه ها را کشيدم تا بتونم به تصوير بکشم... کسي چه ميدونه اين روزها چقدر سخت ميگذره... هيچ کس، هيچ چيز نميدونه...
جاده ي قلب مرا رهگذري نيست كه نيست
جز غبار غم و اندوه در آن همسفري نيست كه نيست
آن چنان خيمه زده بر دل من سايه ي درد
كه در او از مه شادي اثري نيست كه نيست
شايد اين قسمت من بود كه بي كس باشم
كه به جز سايه مرا با خبري نيست كه نيست
اين دل خسته زماني پر پروازي داشت
حال از جور زمان بال و پري نيست كه نيست
بس كه تنهايم و يار دگر نيست مرا
بعد مرگ دل من چشم تري نيست كه نيست
شب تاريك ، شده حاكم چشم و دل من
با من شب زده حتي سحري نيست كه نيست
كامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان
كه به شيريني مرگم شكري نيست كه نيست ....
LinkDump
