تنهاترین تنها
زندگی ست دیگر بهاری که دارد تمام میشود آرام آرام و نم نمک هیچوقت دلخوشی یه سلام خسته ام از این زندان که نامش زندگیست پس قشنگی های دنیا مال کیست؟؟؟؟ باختم در عشق اما باختن تقدیر نیست میسازم با درد تنهایی تا بفهمم تقدیر چیست... که هـر شــب قبـل از خواب گــوش هــایم را نـوازشـــ مـیکرد ... دلـــــم برای آن نـگــاه هــایی تنـگ اسـت که وقتــی بـه مـن مـینـگریـــست تا عـمـق وجودم را به آتــش میــکشیــد ... دلـــــم برایـت تنـگـ شـده اســت همــه کســِ مـن ... مادر من
همیشه که همه ی رنگهایش جور نیست
همه سازهایش کوک نیست
باید یاد گرفت با هر سازش رقصید
حتی با ناکوک ترین ناکوکش
اصلا رنگ و رقص و ساز و کوکش را فراموش کن
حواست باشد به این روزهایی که دیگر برنمیگردد
به فرصتهایی که مثل باد می آیند و میروند
به سالهایی که به سرعت گذشت
به کودکی
به جوانی
حواست باشد به کوتاهی زندگی ات
به زمستانی که رفت
زندگی به همین سادگی میگذرد
ابرهای آسمان زندگی ات گاهی میبارد گاهی هم صاف صاف است
بدون ابر ، بدون بارندگی
هر جور که باشی میگذرد
کسی رو ازش نگیرین
این دلخوشی میتونه:
یه احوالپرسی
یه حواسم بهت هست ...
یه صدای گرم و دوستانه
و یه حس خوب باشه ...
دوستی ها رو دست کم نگیرین ...
همین ...
بچه ها شوخی شوخی به گنجشک ها سنگ میزنن ...
ولی گنجشک ها جدی جدی میمیرن ... !
آدما شوخی شوخی به هم زخم زبون میزنن ...
ولی دلها جدی جدی می شکنند...
همیشه
پر از مهربانی میمانم
حتی اگر هیچکس
قدر مهربانیم را نداند
این ذات و سرشت من است
من خدایی دارم
که به جای همه برایم جبران میکند.
بعضی وقت ها دوست دارم وقتی بغضم میگیره
خدا بیاد و اشکهامو پاک کنه
دستمو بگیره و بگه
ادمها اذیتت میکنن ؟؟!!
بیا بریم پیش خودم
خود را به خدا بسپار،
وقتی که دلت تنگ است،
وقتی که صداقت هاآلوده به صد رنگ است،
خود را به خدا بسپار،چون اوست که بی رنگ است
| Design By : Pars Skin |
روي اين وبلاگ دنيايي از نوشته هاي مختلف وجود داره، من با تمام نوشته هاي اين وبلاگ گاهي خنديدم، آرام گرفتم، بغض کردم و حتي گذاشتم اشکهايم سرازير شه و گاهي با بعضي از آنها روزهاي تنهاييم را سپري کردم، اينجا توي اين وبلاگ که قسمت کوچکي از ميعادگاه منه، لابه لاي اين کلمه ها هزاران ناگفته هست .
کسي چه ميدونه من چي ديدم چي کشيدم و چي شنيدم، که نوشتن شده سهم من از زندگي، کسي چه ميدونه اين دستهاي ظريف و بي کس در هجوم اين واژه ها گاهي خُــرد ميشوند، و توان کشيدن اين همه واژه رو ندارند، کسي چه ميدونه من براي ريختن اينهمه احساس توي اين واژه ها چه دردهايي رو که تحمل نمي کنم، کسي چه ميدونه که پشت اين همه واژه چه عالمي است، کسي چه ميدونه که من چقدر ناز اين واژه ها را کشيدم تا بتونم به تصوير بکشم... کسي چه ميدونه اين روزها چقدر سخت ميگذره... هيچ کس، هيچ چيز نميدونه...
جاده ي قلب مرا رهگذري نيست كه نيست
جز غبار غم و اندوه در آن همسفري نيست كه نيست
آن چنان خيمه زده بر دل من سايه ي درد
كه در او از مه شادي اثري نيست كه نيست
شايد اين قسمت من بود كه بي كس باشم
كه به جز سايه مرا با خبري نيست كه نيست
اين دل خسته زماني پر پروازي داشت
حال از جور زمان بال و پري نيست كه نيست
بس كه تنهايم و يار دگر نيست مرا
بعد مرگ دل من چشم تري نيست كه نيست
شب تاريك ، شده حاكم چشم و دل من
با من شب زده حتي سحري نيست كه نيست
كامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان
كه به شيريني مرگم شكري نيست كه نيست ....
LinkDump
