چند خط می نویسم . چند خط فکر میکنم . چند خط بغض میکنم . چند خط سکوت را مزه می کنم و ...

همه من خلاصه شده در این چند سطر . اما آنچه نانوشته ماند درون دلم است باید خواندش از زبان نگاهم . اینجا من می نویسم :

خودم را . لحظه هایم را .عصبانیتم را . دلتنگی هایم را . غرغرهایم را . گله هایی که هیچگاه بر زبان آورده نمی شوند و مدام نوشته می شوند .

چیزهایی که روزی آزارم می داده . خودم را . تورا . او را . همه را . هر جور دلم بخواهد می نویسم تا آرامم کند .

وقتی صدا کم می آورم ، وقتی دردم می گیرد ، وقتی بغض می کنم ، وقتی می میرم ،

هر کس دلش گرفته است از اینجا برود اینجا اتاق خاطرات ترک خورده من است از شناختن و سناخته شدن بیزارم

آدما وقتی همو می شناسن از کنار هم رد میشن ساده ، بی احساس ، بی فکر .

پس سعی کن منو بشناسی بگذار و بگذر این گذشته هت غریب نیستند من به نداشتن ها و از دست دادن ها عادت دارم .