تنهاترین تنها
در دیاری که در او نیست کسی یار کسی هر کس آزار من زار پسندید ولی آخرش محنت جانکاه به چاه اندازد زیباترین حرفت را بگو من خدا را دارم فقط خداست که … صبح است… یاس را باید کاشت
کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی
نپسندید دل زار من آزار کسی
هر که چون ماه برافروخت شب تار کسی
شکنجه پنهانِ سکوتت را آشکاره کن
و هراس مدار از آن که بگویند
ترانه ای بیهوده می خوانید
چرا که ترانه ما
ترانه بیهودگی نیست
چرا که عشق
حرفی بیهوده نیست
کوله بارم بر دوش
سفری می باید
سفری تا ته تنهایی محض
هر کجا لرزیدم
هر کجا ترسیدم
فقط و فقط گفتم
“من خدا را دارم”
میشود با دهان بسته صدایش کرد…
میشود با پای شکسته هم به سراغش رفت…
تنها خریداریست که اجناس شکسته را بهتر برمیدارد…
تنهاکسی است که وقتی همه رفتند میماند…
وقتی همه پشت کردند آغوش میگشاید…
وقتی همه تنهایت گذاشتند محرمت میشود…
و تنها سلطانیست که …
دلش با بخشیدن آرام می گیرد، نه با تنبیه کردن…!
همیشه و همه جا …
توی گلدان ظریفی که پر از عطر خداست و سپس گلدان را روی یک میز گذاشت
پرده ها را باید پس زد و به خورشید فضا داد که آرام بتابد بر آن …
آن زمان خواهی دید با شمیم گل یاس، تو چه احساس قشنگی داری و درخشان شدن برگ گیاه، چه تماشا دارد!
در دلت بوته ای از یاس بکار … یاسی از عاطفه، امید، محبت، ادراک و بدان بی تردید زندگی با تو سر مهر و وفا خواهد داشت …
| Design By : Pars Skin |
روي اين وبلاگ دنيايي از نوشته هاي مختلف وجود داره، من با تمام نوشته هاي اين وبلاگ گاهي خنديدم، آرام گرفتم، بغض کردم و حتي گذاشتم اشکهايم سرازير شه و گاهي با بعضي از آنها روزهاي تنهاييم را سپري کردم، اينجا توي اين وبلاگ که قسمت کوچکي از ميعادگاه منه، لابه لاي اين کلمه ها هزاران ناگفته هست .
کسي چه ميدونه من چي ديدم چي کشيدم و چي شنيدم، که نوشتن شده سهم من از زندگي، کسي چه ميدونه اين دستهاي ظريف و بي کس در هجوم اين واژه ها گاهي خُــرد ميشوند، و توان کشيدن اين همه واژه رو ندارند، کسي چه ميدونه من براي ريختن اينهمه احساس توي اين واژه ها چه دردهايي رو که تحمل نمي کنم، کسي چه ميدونه که پشت اين همه واژه چه عالمي است، کسي چه ميدونه که من چقدر ناز اين واژه ها را کشيدم تا بتونم به تصوير بکشم... کسي چه ميدونه اين روزها چقدر سخت ميگذره... هيچ کس، هيچ چيز نميدونه...
جاده ي قلب مرا رهگذري نيست كه نيست
جز غبار غم و اندوه در آن همسفري نيست كه نيست
آن چنان خيمه زده بر دل من سايه ي درد
كه در او از مه شادي اثري نيست كه نيست
شايد اين قسمت من بود كه بي كس باشم
كه به جز سايه مرا با خبري نيست كه نيست
اين دل خسته زماني پر پروازي داشت
حال از جور زمان بال و پري نيست كه نيست
بس كه تنهايم و يار دگر نيست مرا
بعد مرگ دل من چشم تري نيست كه نيست
شب تاريك ، شده حاكم چشم و دل من
با من شب زده حتي سحري نيست كه نيست
كامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان
كه به شيريني مرگم شكري نيست كه نيست ....
LinkDump
